Τις επόμενες ημέρες πραγματοποιείται το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ).
Το ΕΚΑ είναι το μεγαλύτερο δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο της χώρας, στο οποίο συμμετέχουν εκατοντάδες σωματεία του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Στο συνέδριο εκλέγεται η διοίκησή του και καθορίζεται η πορεία και η δράση του για τα επόμενα χρόνια.
Σε μια περίοδο πολέμων, ακρίβειας, εντατικοποίησης, φτώχειας και καταστολής, χρειάζεται μαχητικό, ενιαίο, πανελλαδικά συντονισμένο, μαχητικό κίνημα, σε σύγκρουση με τις κυβερνήσεις, την εργοδοσία, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Ένα Εργατικό Κέντρο:
- που δεν θα υποτάσσεται στις «αντοχές της οικονομίας» και στα κέρδη των ομίλων
- που δεν θα λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης
- που θα μπαίνει εμπόδιο στην πολεμική εμπλοκή της χώρας, όπως έγινε με το Εργατικό Κέντρο Πειραιά και το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου, τα οποία εμπόδισαν επικίνδυνο πολεμικό υλικό να περάσει μέσα από τον αστικό ιστό ή να σταλεί για τη σφαγή των λαών
- που θα οργανώνει τον αγώνα για μισθούς, ΣΣΕ, ωράρια, Υγεία και Ασφάλεια – αντίστοιχο με την προσπάθεια που έκανε το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, το οποίο μήνες πριν το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα πάσχιζε να το αποτρέψει. Αντίστοιχες προσπάθειες έκανε και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, που στήριξε τον αγώνα των λιμενεργατών για να γυρνούν σπίτι σώοι μετά τη δουλειά
- που θα λέει καθαρά: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας
Η σημερινή πλειοψηφία του ΕΚΑ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΕΝΟΤΗΤΑ – ΕΜΕΙΣ – ΕΑΚ) έχει τεράστιες ευθύνες. Υπονόμευσε αγώνες, έβαλε πλάτη στις αντεργατικές πολιτικές, στήριξε τη γραμμή της ΓΣΕΕ, πέταξε στο δρόμο δεκάδες σωματεία, μετέτρεψε το ΕΚΑ σε κλειστό μηχανισμό, μακριά από τους εργαζόμενους.
Σήμερα προχωρούν ένα βήμα παραπέρα: υπονομεύουν ευθέως το ίδιο το Συνέδριο. Με μεθοδεύσεις, αντικαταστατικές αποφάσεις και την επιδίωξη διεξαγωγής ενός «ηλεκτρονικού» συνεδρίου χωρίς φυσική παρουσία, χωρίς συζήτηση, χωρίς συλλογικές διαδικασίες, επιχειρούν να στερήσουν το λόγο από εκατοντάδες νόμιμα εκλεγμένους αντιπροσώπους. Δεν τους θέλουν παρόντες, γιατί δεν θέλουν να ακουστεί η φωνή των εργαζομένων, να καταδικαστεί η αντεργατική πολιτική που υπερασπίζονται, να αμφισβητηθεί η γραμμή του συμβιβασμού.
Στο φετινό Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, χιλιάδες εργαζόμενοι του Ομίλου ΟΤΕ δεν θα εκπροσωπηθούν.
Σε αυτή την κατεύθυνση της απαξίωσης, με ευθύνη της Ενιαίας Δύναμης (ΕΔΕ) τα σωματεία Ε.Σ.Ε – ΟΤΕ, Σύλλογος Εργαζομένων CTS, ΠΑ.ΣΥΠ ΓΕΡΜΑΝΟΣ και Σύλλογος Εργαζομένων E-value, δεν κατέθεσαν τα απαραίτητα δικαιολογητικά για τη συμμετοχή τους στο Συνέδριο του ΕΚΑ.
Η εξέλιξη αυτή έχει συγκεκριμένες συνέπειες:
▪ Χιλιάδες εργαζόμενοι που συμμετείχαν στις διαδικασίες των σωματείων τους και εξέλεξαν αντιπροσώπους για το ΕΚΑ, μένουν χωρίς εκπροσώπηση.
▪ Σε μια περίοδο που εντείνεται η αντεργατική επίθεση στους χώρους δουλειάς και αυξάνεται η συμμετοχή των εργαζομένων στα σωματεία, την ώρα που πραγματοποιείται το μεγαλύτερο Συνέδριο του ΕΚΑ των τελευταίων δεκαετιών, επιλέγεται συνειδητά η μη συμμετοχή. Αντί να δοθεί μάχη μέσα στο Συνέδριο για τα δικαιώματα και τα προβλήματα των εργαζομένων του Ομίλου ΟΤΕ, επιλέγεται η απουσία.
▪ Η στάση αυτή φωτίζει τις πρακτικές και τις μεθοδεύσεις που έχουν προηγηθεί στις αρχαιρεσίες των συγκεκριμένων σωματείων.
Οι εργαζόμενοι έχουν την δύναμη να τους ξεπεράσουν
Τα τελευταία χρόνια, εκατομμύρια εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους, καθοριστική ήταν η συμβολή των συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και εκατοντάδων πρωτοπόρων αγωνιστών στους χώρους δουλειάς, σε σύγκρουση με τη γραμμή της συμβιβασμένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, που στηρίζει την κυβερνητική και εργοδοτική πολιτική.
Για το έγκλημα στα Τέμπη, ενάντια στο 13ωρο, ενάντια στον πόλεμο και τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, στο πλευρό των αγροτών.
Αυτοί οι αγώνες έδειξαν τη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης και έγιναν κόντρα στη γραμμή του συμβιβασμού.
Αλλάζουμε σελίδα στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας
Σήμερα είναι ανάγκη να αλλάξει ο συσχετισμός και η κατεύθυνση στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Να περάσει στα χέρια των εργαζομένων και των σωματείων τους, να λειτουργεί με ζωντανές μαζικές διαδικασίες, ώστε να έχουν λόγο και δύναμη ο εργάτης, ο νέος εργαζόμενος, η γυναίκα, ο μετανάστης.
Ένα ΕΚΑ που θα είναι πραγματικό στήριγμα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο που συγκρούεται με την εργοδοσία για μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις, ωράρια, μέτρα Υγείας και Ασφάλειας.
Που δεν θα αφήνει τους εργαζόμενους μόνους απέναντι στις φυσικές καταστροφές και τις συνέπειες μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τη ζωή ως κόστος.
Που θα στηρίζει την πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητα των συνδικάτων και θα συμβάλλει στη ζωντανή συλλογική ζωή των εργαζομένων και των οικογενειών τους.
Κριτήριο πρέπει να γίνει η πείρα από Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες που άλλαξαν χέρια και μετατράπηκαν από μηχανισμούς αδράνειας σε ζωντανά, μαχητικά όργανα πάλης, ανοιχτά σε όλα τα σωματεία, με δημοκρατική λειτουργία και πολύμορφη δράση.
Ένα τέτοιο Εργατικό Κέντρο μπορεί και πρέπει να μπει μπροστά στον αγώνα για:
σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, Συλλογικές Συμβάσεις με ουσιαστικές αυξήσεις, επαναφορά δικαιωμάτων, δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, ενάντια στον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Για αυτό χρειάζεται να στηριχθεί αποφασιστικά το ψηφοδέλτιο της «Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας»
Σήμερα δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής και αυταπατών. Το δίλημμα είναι καθαρό: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.
Με ισχυρές τις δυνάμεις που συγκρούονται με τη γραμμή του συμβιβασμού, μπορούμε να μετατρέψουμε την οργή σε οργανωμένη δύναμη αγώνα και ανατροπής.
